การใช้ดินขาวในปูนซีเมนต์

ซีเมนต์เป็นคำที่ใช้อธิบายสารหลายประเภทที่ใช้เป็นสารยึดเกาะหรือกาว ปูนซีเมนต์ที่สำคัญที่สุดที่ผลิตในแง่ของปริมาณคือปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ซึ่งใช้ในการก่อสร้าง ซีเมนต์ประเภทอื่นๆ ได้แก่ อิฐก่อและบ่อน้ำมันที่ผลิตขึ้นสำหรับการใช้งานเฉพาะทาง และซีเมนต์แคลเซียมอลูมิเนตซึ่งใช้ในวัสดุทนไฟ

ซีเมนต์ส่วนใหญ่เป็นอนินทรีย์และไฮดรอลิก ซึ่งหมายความว่าซีเมนต์จะแข็งตัว แข็งตัว และไม่สลายตัวในน้ำ คุณลักษณะหลักของซีเมนต์เหล่านี้คือความสามารถในการสร้างการรวมตัวด้วยพันธะที่ไม่ละลายน้ำค่อนข้างเสถียร ซึ่งมีความแข็งแรงพอสมควรและมีความคงตัวของมิติในการให้ความชุ่มชื้นกับน้ำ ซีเมนต์อินทรีย์ประกอบด้วยลาเท็กซ์และโมโนเมอร์ที่สามารถละลายน้ำได้ แต่ไม่ได้ใช้ดินขาวในซีเมนต์ประเภทนี้

ซีเมนต์ไฮดรอลิกผลิตขึ้นโดยการแปรรูปและกำหนดสัดส่วนของวัตถุดิบในอัตราส่วนต่างๆ ตามด้วยการเผาไหม้เพื่อให้ได้ก้อนเนื้อแข็งที่เรียกว่าปูนเม็ด จากนั้นปูนเม็ดจะถูกบดให้ได้ความละเอียดที่ต้องการซึ่งจำเป็นสำหรับอัตราการแข็งตัวที่เพียงพอโดยการทำปฏิกิริยากับน้ำ โดยปกติจะใช้วัตถุดิบสองประเภท ประเภทหนึ่งอุดมไปด้วยแคลเซียมและอีกประเภทหนึ่งมีซิลิกา วัสดุแคลเซียมที่ใช้ ได้แก่ ชอล์กหินปูน มาร์ล และเปลือกหอย วัสดุซิลิกาที่พบมากที่สุดคือดินเหนียวหรือหินดินดาน ดินขาวสามารถใช้ได้เนื่องจากมีส่วนประกอบของอะลูมิเนียมซิลิเกต แต่ไม่จำเป็นและสามารถทดแทนด้วยแร่ธาตุอื่นได้
1.1 ดินขาวในซีเมนต์

วัสดุปอซโซลานถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมปูนซีเมนต์มานานแล้ว วัสดุส่วนใหญ่เป็นผลิตภัณฑ์ร่วมจากอุตสาหกรรมอื่นๆ เช่น เถ้าถ่านหิน ตะกรันเตาถลุงเหล็ก หรือซิลิการมควัน Metakaolin ผลิตโดยการเผาดินขาวที่อุณหภูมิ 650-800°C เป็นปอซโซลานที่มีปฏิกิริยาสูง เหมาะสำหรับใช้เป็นวัสดุประสานในคอนกรีต อนุภาคเมตาคาโอลินมีขนาดเล็กกว่าอนุภาคซีเมนต์เกือบสิบเท่า ซึ่งช่วยให้สามารถผลิตคอนกรีตที่มีความหนาแน่นมากขึ้นและซึมผ่านไม่ได้มากขึ้น การใช้เมตาไคโอลินในคอนกรีตช่วยเพิ่มความทนทานและยังปรับปรุงคุณสมบัติทางกลอีกด้วย