Kaolin jest jedną z wielu glinek glinokrzemianowych zużywanych w przemyśle materiałów ogniotrwałych. Gliny te mają zawartość tlenku glinu (Al2O3) od około 20% do 45,9% dla teoretycznie czystego kaolinu.

Cement to termin używany do opisania wielu różnych rodzajów substancji stosowanych jako spoiwa lub kleje. Najważniejszym cementem produkowanym pod względem ilościowym jest cement portlandzki, który jest stosowany w budownictwie. Inne rodzaje cementu obejmują mury i odwierty naftowe produkowane do zastosowań specjalistycznych oraz cement glinowo-wapniowy, który jest stosowany w materiałach ogniotrwałych.

Włókno szklane to delikatny, włóknisty materiał wytwarzany z tego samego rodzaju surowców, co do produkcji szkła płaskiego. Produkowana jest szeroka gama gatunków, które można podzielić na kategorie wzmacniające, izolacyjne i optyczne. Włókno szklane charakteryzuje się dużą wytrzymałością na rozciąganie i uderzenia, lekkością, dużą odpornością na agresję chemiczną i ogólnie niskim kosztem.

Zużycie kaolinu koncentruje się w przemyśle papierniczym, gumowym, ceramicznym, materiałów ogniotrwałych, włókna szklanego i cementu. Mniejsze, ale wciąż ważne gałęzie przemysłu konsumujące to farby, tworzywa sztuczne, kleje i uszczelniacze oraz nośniki katalizatorów. Poza tymi gałęziami przemysłu kaolin jest używany w małych ilościach w wielu gałęziach przemysłu. Roskill szacuje, że w 2002 roku zużycie kaolinu poza wymienionymi powyżej gałęziami przemysłu wyniosło około 720 000 ton.

Najważniejszym przemysłowym zastosowaniem kaolinu jako minerału wypełniającego jest przemysł papierniczy, gdzie stosuje się go zarówno jako wypełniacz, jak i powłokę. Jednakże stosowanie kaolinu znajduje się pod presją innych konkurencyjnych minerałów, zwłaszcza mielonego i wytrącanego węglanu wapnia (GCC i PCC).